Św. Kamil de Lellis

Święto – 14 lipca.

Św. Kamil de Lellis – kapłan, założyciel zakonu MinInf, urodził się 25 maja 1550r. w Bucchianico we Włoszech.

 Po przedwczesnej śmierci rodziców Kamil – który nigdy nie nauczył się czytać ani pisać – został żołnierzem i w bardzo krótkim czasie przegrał cały swój majątek. W 1574r. Kamil podjął pracę przy budowie klasztoru Kapucynów w Manfredonii na półwyspie Gargano. W tym czasie pod wpływem łaski Bożej dokonało się jego nawrócenie, mając 25 lat Kamil postanowił oddać się zupełnie Bogu i służbie ludziom – wstąpił do kapucynów. Niestety musiał opuścić klasztor z powodu niegojącej się rany. Udał się do Rzymu i poddał leczeniu w szpitalu św. Jakuba. Odzyskawszy zdrowie, pozostał w szpitalu jako pielęgniarz.

W roku 1582 założył w Rzymie pobożne stowarzyszenie pielęgniarzy – które w roku 1586 otrzymało od Sykstusa V zatwierdzenie papieskie, a w roku 1591 zostało podniesione przez papieża Grzegorza XIV do godności zakonu.

Kamil w wieku 34 lat został wyświęcony na kapłana, niósł odtąd wraz ze swoimi towarzyszami pomoc chorym i umierającym, w tym też posługę duszpasterską. Kamilianie składali dodatkowo ślub zobowiązujący ich do posługiwania chorym fizycznie i duchowo, również zadżumionym. Celem Zakonu według hasła „Nie miłujmy słowem ni językiem, lecz czynem i w prawdzie” było i jest: Niesienie duchowej i materialnej pomocy chorym, nawet dotkniętym zarazą. To dzięki kamilianom przeprowadzono reformę służby zdrowia zapoczątkowaną w Hiszpanii przez św. Jana Bożego – zakaźnie chorych oddzielano od innych, wyżywienie dostosowywano do choroby, umierający do końca byli otaczani opieką.

W roku 1607 Kamil de Lellis zrzekł się funkcji przełożonego zakonu, a jego wyłącznym zajęciem stała się ofiarna służba chorym i umierającym.
Zmarł 14 lipca 1614 roku. Ten, który dla chorych i biednych tyle dobrego uczynił, sam nie był wolny od różnych cierpień, a szczególnie w ostatnich latach swego życia. Pięć chorób swego ciała nazwał pięcioma dowodami miłosierdzia Bożego.

Licznymi cudami wsławił Bóg swego Sługę. Proces beatyfikacyjny rozpoczęto już 1625 roku, lecz z powodu niespokojnych czasów musiano go przerwać i dopiero Papież Benedykt XIV ogłosił Kamila w roku 1742 błogosławionym, a w cztery lata później w uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła, świętym.

 Leon XIII ogłosił św. Kamila w 1886r. patronem chorych, konających i szpitali, a Pius XI w 1930r. patronem pielęgniarzy. Imię św. Kamila jest wzywane w litanii za konających. Kamilianie mają przywilej odprawiania mszy świętej w izbie chorego. Na czarnym habicie noszą czerwony, naszywany krzyż na piersiach, jako symbol miłości ku cierpiącym.