Posługa kapelana – informacje praktyczne

POSŁUGA KAPELANA W SZPITALU

Obecność w szpitalu – posługa duszpasterska, komunikacja z pacjentami i pracownikami (otwartość, życzliwość, uśmiech).
Widoczna i estetyczna informacja o duszpasterstwie.
Nabożeństwa – modlitwa krótka, dobra, przygotowana np. Nowenna do Maryi Uzdrowienia Chorych i św. Józefa Nadziei Chorych.
Apostolstwo literatury katolickiej:
biblioteczka z książkami i czasopismami do wypożyczenia.
możliwość zakupu książek, dewocjonaliów (różańce, medaliki).
Katecheza i zachęta do przyjmowania sakramentu Namaszczenia Chorych.
Współpraca z dyrekcją szpitala.

Zadania kapelana

Zadania kapelana jako: opiekuna chorych; duszpasterza służby zdrowia; pracownika szpitala. Kapelan jest powołany do tego, by być widocznym świadkiem Bożej miłości do człowieka oraz Bożej obecności dla człowieka. Ma kochać Boga bardziej niż inni i dzięki temu stawać się prawdziwym przyjacielem człowieka. Pierwszy czyni to, czego naucza. Formacja osobista kapłana powinna uwzględniać formację ludzką (kultura bycia, wolność osobista, ofiarność, roztropność, szlachetność, odpowiedzialność, pracowitość, dojrzałości osobowościowa – dojrzałe życie uczuciowe, dojrzałe relacje międzyosobowe, znajomość siebie, umiejętność dokonywania dojrzałych wyborów); formację chrześcijańską (myśleć, kochać, modlić się na wzór Chrystusa); formację kapłańską (stawanie się duchowym ojcem, formacja permanentna). Konieczna jest także pogłębiona formacja teologiczna (dojrzały obraz Boga, formowanie prawego sumienia), formacja antropologiczna (realistyczne i całościowe rozumienie człowieka); formacja psychospołeczna (dojrzałe komunikowanie kapłana z samym sobą, odpowiedzialne budowanie więzi). Dla księdza kapelana poza powyższą formacją ważne jest, aby poznał środowisko swojej posługi: świat ludzi chorych – uwarunkowania psychicznego funkcjonowania osób chorych (przeżywanie choroby od strony psychologicznej – reakcje emocjonalne, mechanizmy obronne, czynniki, od których zależy sposób przeżywania choroby; postawy chorych wobec choroby i cierpienia, etapy umierania). Ponieważ kapelan jest także duszpasterzem służby zdrowia powinien zapoznać się z funkcjonowaniem szpitala (współpraca z dyrekcją), z pracą w poszczególnych oddziałach, współczesną diagnostyką (pracownie) oraz życiem i problemami pracowników. Dzięki pogłębionej formacji kapłan staje się czytelnym świadkiem Chrystusa, zafascynowanym Jego świętością i Jego prawdą. Jest drogowskazem, który nie tylko wskazuje Bożą drogę, ale także sam tą drogą idzie.

Kapelan sprawuje posługę duszpasterską – poprzez:
udzielanie sakramentów świętych: Eucharystii, Pokuty i Pojednania, Namaszczenia Chorych oraz Wiatyku;
sprawowanie mszy świętych, prowadzenie nabożeństw, adorację Najświętszego Sakramentu;
prowadzenie katechez ewangelizacyjnych – głoszenie Słowa Bożego, apostolat pracy i książek religijnych; rozmowy indywidualne, porady
obchodzenie: Dnia Służby Zdrowia, Dnia Chorego
troskę o kaplicę szpitalną, w której przechowywany jest Najświętszy Sakrament oraz umożliwienie chorym korzystania z niej w ciągu dnia tak długo jak to jest możliwe.
zdolność do współpracy z osobami objętymi posługą duszpasterską

Kapelan w posłudze duszpasterskiej dąży do tego, aby słuchający wierzyli Jezusowi (oznacza całkowite i bezwarunkowe oddanie) i aby nawracali się do Boga (przemiana życia).

Kapelan jako opiekun chorych:
jest świadkiem Chrystusa – ukazuje Bożą miłość poprzez gesty życzliwości, obecność, otwartość, troskę, różnorodną pomoc, zainteresowanie drugim człowiekiem, indywidualne traktowanie
żyje modlitwą i sumiennie wypełnia swe kapłańskie obowiązki
odznacza się postawą służebną, poświeceniem dla innych, dyspozycyjnością
pomaga odkrywać sens życia,
szanuje wolność i godność każdego człowieka
jest serdeczny, dobry, cierpliwy wobec wszystkich
jest autentycznie obecny w życiu tych do których został posłany – w ich radościach, smutkach, cierpieniu, osamotnieniu, śmierci, żałobie po odejściu bliskich osób
otacza troską chorych i odwiedza ich zwłaszcza z racji udzielania sakramentów
odznacza się wrażliwością na ludzi biednych – moralnie, materialnie, duchowo oraz ludzi skrzywdzonych, załamanych, bezradnych – chce być z ludźmi potrzebującymi pomocy
umacnia mocnych by trwali w przyjaźni z Bogiem i ludźmi
potrafi słuchać, obserwować, umocnić radą,
jest otwarty na ludzi stojących z boku Kościoła
włącza chorych w wydarzenia roku liturgicznego

Kapelan jako duszpasterz Służby Zdrowia:
obejmuje swoją działalnością pracowników lecznictwa (lekarzy, pielęgniarki, położne, farmaceutów, pracowników służb paramedycznych, technicznych i administracyjnych).
jest „widoczny”, dostępny w szpitalu i otwarty na drugiego człowieka
zachęca pracowników do współpracy włączając ich w działalność duszpasterską – korzystanie z bogactwa darów, którymi każdy jest obdarowany np. prace porządkowe i pomocnicze w kaplicy, przygotowywanie gazetek, uczestniczenie w liturgii ( czytanie czytań, śpiewanie psalmów, czytanie modlitwy wiernych);
zgłaszanie chorych do posługi duszpasterskiej, informowanie chorych o funkcjonowaniu kaplicy;
ewangelizuje i katechizuje
udziela sakramentów świętych
sprawuje msze święte w intencjach pracowników
organizuje pielgrzymki pracowników służby zdrowia np.na Jasną Górę
organizuje rekolekcje w kaplicy szpitalnej dla pracowników
organizuje dni skupienia tematycznie związane z rokiem liturgicznym
uczestniczy w spotkaniach z okazji świąt Bożego Narodzenia (opłatkowych) i Wielkanocy

Kapelan jako pracownik szpitala:
poznaje funkcjonowanie szpitala, oddziałów, pracowni diagnostycznych
włącza się z posługą duszpasterską jako różnorzędny członek zespołu terapeutycznego – uczestniczenie w odprawach, obchodach, rozmowy z personelem medycznym (opieka holistyczna);
ściśle współpracuje z dyrekcją szpitala włącza ją w wydarzenia duszpasterskie,
uczestniczy w uroczystościach związanych z działalnością placówki np. rocznica otwarcia szpitala, oddziałów, poświęcenie oddziałów wyremontowanych,
dba o obecność znaków chrześcijańskich (krzyże) w pomieszczeniach szpitala i o informacje odnośnie działania kaplicy i posługi duszpasterskiej.